ساير آيات كه در قرآن هست متضمّن دعا ، به اجماع در آنجا آمين نشايد گفتن . دگر آن‌كه رسول - عليه الصلاة و السّلام - گفت : « إنّ هذه الصّلاة لا يصلح فيها شيء من كلام الآدميّين » ، و به اتّفاق اين نه كلام خداست ، كلام آدميان است ؛ پس ترك بايد كردن از اين وجوه . و اللّه الموفّق . علّامه شعرانى : اگرچه اين دو طريق اعتبارى ضعيف است ، امّا اجماع كافى است و حقّ است كه مىتوان قرآن را به نيّت قرآن خواند و هم در مثل « إِيَّاكَ نَعْبُدُ » و « اهْدِنَا الصِّراطَ » قصد تعبّد و دعا كرد ؛ چون اين الفاظ را صرف براى لقلقهء لسان به ما تلقين نكردند ، بلكه نمازگزار در نماز بايد سعى كند در إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ راستگو باشد و دعاى « اهْدِنَا » را با حضور قلب گويد و حكايت كلام ديگرى منافى دعا نيست ؛ مثلا اگر كسى اين بيت را در مقام دعا گويد بر وى صادق آيد كه شعر سعدى خواند : اى بار خداى عالم آراى * بر بندهء پير خود ببخشاى امّا اين‌كه آمين كلام آدميّين است در حواشى وافى نوشته‌ايم . « 1 »

--> ( 1 ) . همان .